Artikel naar aanleiding van supportersbijeenkomst tegen FC Limburg

Het moest een Mestreech-waardige sessie worden. Dus waren er geen veiligheidsvesten nodig en geen kanker-koren te horen. Maar het bestuur kreeg behalve een paar eieren een indrukwekkende hoeveelheid kritiek naar het hoofd geslingerd. "Helaas, jullie zijn niet capabel.'
Er was gisteravond in stadion De Geusselt, dat werd zelfs ook beaamd door de fanatiekste MVV-supporters, waardering voor het feit dat Vic Gerardu, voorzitter van de raad van commissarissen, interim-manager Dick Visser en commissaris Marcel Koenen oog in oog stonden met wat je de hardcore van de MVV-aanhang zou kunnen noemen. Op de tribune, samen met de supporters, probeerde het trio de kennelijk diepgewortelde vrees weg te nemen dat in het geheim naar een fusie wordt toegewerkt met Fortuna Sittard en, veel erger, het intens gehate Roda JC. Dus werd nog eens herhaald wat al eerder was besproken met een kleine delegatie van de aanhang: er wordt naar gestreefd om MVV zelfstandig te laten voortbestaan. En om dat mogelijk te maken moet binnen een paar weken 900.000 euro op tafel komen. Applaus. Daarna was het de beurt aan de supporters.

Nu kun je je ongenoegen uiten door 'kut-kut-kut-bestuur' of 'slaafjes van Hendriks' te zingen op de melodie van Quantanamera. En dat gebeurde ook een aantal keren, vooral toen de gemoederen hoog opliepen. Maar je kunt ook vragen stellen, pijnlijke vragen. In wat nog het meest leek op een derdegraadsverhoor kreeg het ongemakkelijk kijkend leidinggevend trio soms ongenadig de mantel uitgeveegd.

Hoe het mogelijk is dat in een stad waar telecom-communicatiebedrijven met miljardenwinsten zitten en waar peperdure tunnels worden aangelegd, geen geld kan worden losgepeuterd om een voetbalclub die een eeuw bestaat in leven te houden?

Hoe het mogelijk is dat MVV-bestuurders aan n tafel drven te gaan zitten met iemand uit Kerkrade (Hendriks) die meent dat het tweede van Roda het eerste van MVV op elk gewenst moment kan kloppen?

Hoe het mogelijk is dat een bestuur nu in een paar weken tijd 900.000 euro bij elkaar moet bedelen terwijl het daar, ls het capabel zou zijn geweest, al minstens tien jaar geleden mee hadden moeten beginnen?

-Hoe het mogelijk is dat al jaren wordt gesappeld bij MVV door mensen die misschien wel een MVV-hart hebben maar zeker geen marktgevoel, geen managementkwaliteiten en vooral geen visie? Lui die jarenlang, en altijd bleek dat weer achteraf, blunder op blunder stapelden.

Geen wonder, zegt iemand, dat niemand dit geklootzak wil sponsoren. En waar is Ron Weyzen eigenlijk? Waarom laat die dikkop zich nu niet zien? Er is een Rotterdammer die al twintig jaar in Maastricht woont (en ook Mestreechs spreekt) die het vermoeden uitspreekt dat hier - is dit typisch Maastrichts vraagt hij zichzelf af - de zware prijs wordt betaald voor een slappe en gezapige mentaliteit die ondenkbaar is in de rest van het land.

Enzovoorts enzovoorts. Jarenlang opgepotte ergernis en frustratie komt er in n stroom uit. Er zijn ook gematigden, die oproepen tot saamhorigheid, die de moed niet willen opgeven, die nog geloven in de allerlaatste kans voor MVV. Maar dan is er weer iemand die opstaat en de oerangst van iedereen uitspreekt. Dat de bestuurders al wten dat MVV failliet zal gaan maar dat verzwijgen. En hoezo streven naar zelfstandigheid? Streven is niet genoeg. Wat de tribune wil horen en zien is overtuiging en bezieling.

De bestuurders hebben het er zichtbaar moeilijk mee maar verweren zich manhaftig. Ze geven de fans gelijk op punten waar ze zelf geen verantwoordelijkheid voor dragen (de rol van de gemeente bijvoorbeeld of het gebrek aan morele verplichting bij het bedrijfsleven om MVV te steunen). Commissaris Koenen gaat het verst als hij toegeeft dat er fouten zijn gemaakt in het verleden. Maar nu is het MVV nao veure. En dan, na lang aandringen, zegt hij wat iedereen hier wil horen. Als het geld er niet komt, dan is er geen MVV meer. En als er geen MVV meer is dan is er ook geen bestuur meer. En als er geen bestuur meer is, dan is er ook niemand meer die over FC Limburg kan gaan praten.

En dan vraagt iemand of de cd met eeuwfeestmuziek kan worden opgezet als alles voorbij is. Het is een aandoenlijk moment op een avond die bol staat van ergernis, achterdocht en stille hoop op een wonder. Het bestuur vertrekt, nagekogeld met eieren die overigens allen doel missen. Meneer Gerardu kijkt naar de werpers waarvan er een zijn middelvinger opsteekt. De bestuurder schudt het hoofd. Er is, om maar in voetbaltermen te spreken, geen winnaar vanavond. Het wachten is op wat de verlenging zal brengen.

 

 

1